Read Shipwreck with Spectator: Paradigm of a Metaphor for Existence by Hans Blumenberg Online

shipwreck-with-spectator-paradigm-of-a-metaphor-for-existence

This elegant essay exemplifies Blumenberg's ideas about the ability of the historical study of metaphor to illuminate essential aspects of being human. Originally published in the same year as his monumental "Work on Myth," "Shipwreck with Spectator" traces the evolution of the complex of metaphors related to the sea, to shipwreck, and to the role of the spectator in humanThis elegant essay exemplifies Blumenberg's ideas about the ability of the historical study of metaphor to illuminate essential aspects of being human. Originally published in the same year as his monumental "Work on Myth," "Shipwreck with Spectator" traces the evolution of the complex of metaphors related to the sea, to shipwreck, and to the role of the spectator in human culture from ancient Greece to modern times....

Title : Shipwreck with Spectator: Paradigm of a Metaphor for Existence
Author :
Rating :
ISBN : 9780262024112
Format Type : Hardcover
Number of Pages : 124 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Shipwreck with Spectator: Paradigm of a Metaphor for Existence Reviews

  • Nikos Tsentemeidis
    2019-05-15 09:08

    Ο Blumenberg μας προσφέρει ένα ώριμο δοκίμιο. Είναι πολύ ιδιαίτερος ο τρόπος που αναπτύσσει τις σκέψεις του. Είναι σαν να παίρνει από το χέρι τον αναγνώστη και τον οδηγεί βήμα βήμα εκεί που θέλει να καταλήξει. Χρησιμοποιεί πολλά αντίστοιχα παραδείγματα από τα έργα μεγάλων, όπως Βολταίρου, Επίκουρου, Γκαίτε κτλ. Η σκέψη του είναι ξεκάθαρη και προσιτή στον μη ειδικό αναγνώστη, όπως εγώ τόσο ώστε μπόρεσα να κατανοήσω καλά το έργο στο σύνολο του. Πρώτη μετάφραση του συγγραφέα στα ελληνικά. Ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες."Προτρέπει τους συντρόφους του που επιστρέφουν στην πατρίδα να κληροδοτούν στα παιδιά τους μόνο αποκτήματα που θα μπορούσε να κουβαλήσει κανείς κολυμπώντας μετά από ναυάγιο, γιατί τα μοναδικά πράγματα που είναι σημαντικά στη ζωή είναι εκείνα που ούτε οι δοκιμασίες της τύχης ούτε οι πολιτικές μεταβολές ούτε ο πόλεμος δεν μπορούν να προσβάλουν."

  • George
    2019-05-04 10:57

    Η απαρχή της δυτικής γραμματείας σημαδεύεται φιλοσοφικά από το υγρό στοιχείο του Θαλή και λογοτεχνικά από τις θαλασσινές εικόνες του Ομήρου, τον νεῶν κατάλογον και τα διαδοχικά ναυάγια του Οδυσσέα. Από τότε όλοι ξανοίγονται στη θάλασσα, χωρίς τη βεβαιότητα ότι θα γυρίσουν. Κι έτσι, παρακολουθούμε, χάρη στην πυκνή αφήγηση του Μπλούμενμπεργκ, μια σειρά ναυαγίων, φιλοσοφικών, ποιητικών, πραγματικών ή επινοημένων –γραμμένων πάντως από αυτούς που επέζησαν χωρίς να ολοκληρώσουν το ταξίδι και να βρουν τον προορισμό τους. Αυτοί είναι που φτιάχνουν τις εικόνες και τις περιγραφές του ναυαγίου, γινόμενοι ξανά θεατές του, με τη διαμεσολάβηση της γλώσσας και του στοχασμού. Από ποιο δοκάρι πιάστηκε ο καθένας για να σωθεί; Τι άλλαξε στη ζωή του η παρ’ ολίγον απώλεια της ζωής; Πώς νοηματοδοτείται το ναυάγιο; Ποια η μεταφορική του χρήση; Ο Επίκουρος και ο στωικός Ζήνων, ο Γκαίτε και ο Μονταίνιος, ο Σόπενχάουερ ή ο Λάιμπνιτς και πλείστοι όσοι αναφέρονται, σύντομα ή αναλυτικά, επεξεργάζονται το ναυάγιο (ως πρότερη εμπειρία ζωής ή ως μοτίβο λογοτεχνικό).Δεν ξέρω αν ο Μπλούμενμπεργκ υπήρξε «μία από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές φυσιογνωμίες της σύγχρονης Γερμανία», όπως γράφει στο αυτί του βιβλίου. Αλλά, ανεξάρτητα από αυτήν τη γενικότερη εκτίμηση, το άνοιγμα της σκέψης του και η καλλιέργειά του τού επιτρέπουν να συλλάβει και να ανασυγκροτήσει την ιστορία μιας μεταφοράς, εκεί που η εποχή του έφτιαχνε ιστορίες των εννοιών.Η δουλειά του Θοδωρή Δρίτσα πολύ καλή και το επίμετρό του απαραίτητο για να εισαχθεί κάποιος στη σκέψη και τη μέθοδο του Μπλούμενμπεργκ, ευσύνοπτο και καλογραμμένο (μόνο εκείνο το «Διαβόητος ήταν ο Μπ. για την ευρυμάθειά του» [σ. 150] βγάζει μάτι).Είναι άριστη επιλογή να μεταφραστεί για πρώτη φορά ο Μπλούμενμπεργκ και ένα μικρότερο έργο του, εφαρμογή της «μεταφορολογίας» του. Μεγάλη του συμβολή αποτελεί η θεωρητική ανάδειξη της σημασίας και της λειτουργίας της μη εννοιολογικής σκέψης ή μάλλον της μη εννοιακότητας μέσα στη σκέψη και τον λόγο. Οι φιλόσοφοι, όταν δεν φλερτάρουν αποτυχημένα με τη λογοτεχνία και γίνονται απλώς ασαφείς (κι όμως, κάποτε, σαγηνευτικοί), αλλά και όταν δεν αυτοεκτιμώνται αποκλειστικά ως «επαγγελματίες των εννοιών» και γίνονται αλλεργικοί σε ό,τι μη επιχειρηματολογικό, έχουν να κερδίσουν πολλά όταν αποδεχθούν την αναπότρεπτη και ουσιαστική παρουσία της μεταφοράς (όπως και του μύθου ή του παραδείγματος) στον λόγο. Η μεταφορά αναδεικνύει αυτή την ατελείωτη διαμάχη των ανοιχτών ερμηνειών και η μεταφορά του ναυαγίου με θεατή αναδεικνύει, χάρη στις λεπτές παρατηρήσεις του Μπλούμενμπεργκ, τις συχνά μάταιες απόπειρες του ανθρώπου (και του ναυαγού αλλά, τελικά, και του θεατή) να διασωθεί εντός μιας επιθετικής και πάντως ανυπότακτης φύσης. Αν το πέλαγος της μεταφυσικής είναι γεμάτο ναυάγια –όπως έλεγε ο Καντ (ένας ακόμη φιλόσοφος θεατής-ναυαγός), το ίδιο συμβαίνει με τη ζωή, που μεσοπέλαγα αρμενίζει, μέσα στο πρωταρχικό ὕδωρ, που δεν προσφέρει την επιζητούμενη σταθερότητα ούτε το απάνεμο λιμάνι. Διαρκώς ναυαγοί λοιπόν, ίσως με την ελπίδα σαν τον αρχετυπικό ναυαγό στο τελευταίο ξέβρασμα της θάλασσας να μας ξυπνήσει ευχάριστα το τόπι μιας μυαλωμένης Ναυσικάς.

  • Henrik
    2019-04-26 10:07

    I've read this before, but in connection with an oral exam this January I re-read it...It's a fascinating and very interesting treatise. It is also, to my tastes, filled with a rather jumbled reasoning and writing style, which makes it a bit difficult to follow and comprehend.Of course, given that Blumenberg is trying to argue--after a fashion--that the metaphor of the sea and the shipwreck common through the Western History (at least since the Ancient Greeks) says something fundamental about the human condition which cannot be said any other way, it is not surprising that it's so odd. The work has the style of close-to-free association and interpretation more than arguments, which bothers me in a treatise proposing a theory on "metaphors for existence."I'd rate it so-and-so, but nonetheless one of the most fascinating philosophical writings I've read in a long time; compelling in its foggy mystery.

  • dv
    2019-05-16 07:51

    Da buono studioso di metaforologia, Blumenberg qui prende le mosse dalla figura che dà titolo al libro, originariamente introdotta da Lucrezio nel De rerum natura:"Bello, quando sul mare si scontrano i venti e la cupa vastità delle acque si turba, guardare da terra il naufragio lontano: non ti rallegra lo spettacolo dell'altrui rovina ma la distanza da una simile sorte".Quel che segue è una profonda e colta indagine delle molteplici riprese e reinterpretazioni di questa metafora nella storia della filosofia, tanto negli scritti quanto nelle biografie di alcune delle figure chiave del pensiero occidentale. Il testo è affascinante e ricco, anche se purtroppo è scritto (o tradotto) con una prosa inutilmente sovrastrutturata e macchinosa che appesantisce di non poco la lettura.

  • Nassos Kontonatsios
    2019-05-15 10:09

    [ … ] η ιστορική συνείδηση που γεννήθηκε τον 18ο και ωρίμασε τον 19ο αιώνα, αποκλείει δια παντός την επιστροφή στην ιδέα μιας κοσμικής τάξης, ολοκληρώνοντας έτσι το έργο που είχαν αρχίσει οι φυσικές επιστήμες με την εξάλειψη της τελεολογίας. Κατά συνέπεια είναι αδύνατη η κατάκτηση της αλήθειας, αφού αυτή θα προϋπέθετε μια πλατωνική ανάβαση που εκκινεί από στέρεο έδαφος, το οποίο όμως πλέον δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά.Παρότι οι αξιώσεις της νεωτερικής μεθόδου είναι πολύ πιο μετριασμένες από το πρωταρχικό φιλοσοφικό αίτημα της αλήθειας, εντούτοις το νεωτερικό υποκείμενο, με κινητήρια δύναμη την περιέργεια, συνεχίζει την αναζήτησή του [ … ](Από το επίμετρο του Θοδωρή Δρίτσα στη μετάφραση του βιβλίου ‘Ναυάγιο με Θεατή’ του Hans Blumenberg, σ.163)